Ik probeer de mensen om me heen te laten groeien

Florent, hoe zou je jezelf vandaag omschrijven?

Ik ben in de eerste plaats een zoon, een echtgenoot, een broer en sinds kort ook een vader. En natuurlijk ben ik ook een sporter. Hockey kwam in mijn leven toen ik vier jaar was en maakt er sindsdien deel van uit. Het bepaalde het ritme van mijn jeugd, vormde mijn karakter en bracht me tot op het hoogste niveau. Maar als iemand me vraagt wie ik ben, begin ik bij de mensen die belangrijk voor me zijn.

Als ik terugkijk, besef ik steeds beter hoeveel ik te danken heb aan de mensen rondom mij die me al die jaren hebben gesteund. Ik groeide op in Gent, maar tussen mijn twaalfde en zeventiende speelde ik bij Orée in Brussel. Vier keer per week haalde mijn moeder me op van school en bracht ze me naar de training. Mijn huiswerk maakte ik in de auto. Terwijl ik speelde, werkte zij, deed ze boodschappen of wachtte ze gewoon tot ik klaar was om weer naar huis te rijden. Toen vond ik dat bijna vanzelfsprekend. Vandaag besef ik hoeveel mijn ouders voor me hebben gedaan.

Nu ik zelf vader ben, krijgen die herinneringen een andere betekenis. Het vaderschap doet me anders kijken naar wat ik zelf heb meegekregen en verandert geleidelijk mijn prioriteiten. Ik stel mijn leven graag voor als drie cirkels: mijn gezin, hockey en mijn werk. Hoe groot ze zijn, hangt af van de periode. Als de ene meer ruimte inneemt, moeten de andere soms wat inleveren. En als ze alle drie tegelijk te groot worden, weet ik dat het tijd is om het evenwicht te herstellen.

Hockey is niet uit mijn leven verdwenen. Ik heb afscheid genomen van de Red Lions, maar speel nog bij Pinoké in Amsterdam, waar ik vandaag woon. Een ‘magische bubbel’, zoals ik het noem, die ik wil behouden. Mijn prioriteiten zijn veranderd. Maar ik blijf een sporter.

Hoe heb je die nieuwe start na de Red Lions ervaren?

Ik had me voorbereid op mijn afscheid van de Red Lions. Zes maanden voor de Olympische Spelen in Parijs wist ik al dat het mijn laatste zouden zijn. Die keuze voelde vanzelfsprekend. Voor mij was de cirkel rond. Ik had alles gewonnen, maar vooral: ik had alles meegemaakt. Na Parijs heb ik mezelf een paar maanden gegeven om na te denken over de volgende stap. Ik heb nooit een moment gehad waarop ik dacht: wat heb ik gedaan, ik wil terug.

Het onwennige gevoel zat ergens anders. Ik verliet een wereld die ik door en door kende en stapte een andere binnen waarin ik nog bijna alles moest leren. Na jaren waarin bewegingen, omgangsvormen en beslissingen instinctief waren geworden, was ik plots weer een beginner. In het hockey had ik enorm veel ervaring. Ik wist wat ik deed. En ineens stond ik weer bijna onderaan de ladder. Ik moest leren, veel vragen stellen en aanvaarden dat ik sommige dingen niet begreep. Maar opnieuw beginnen beviel me juist. Het bracht iets vertrouwds terug: het plezier om vooruitgang te boeken.

Ik ben trouwens voorzichtig met de gedachte dat een topsporter vanzelf over alles beschikt om te slagen in het bedrijfsleven. Hockey heeft me waardevolle soft skills bijgebracht: samenwerken, omgaan met druk, doorzetten, communiceren en mezelf in vraag stellen. Maar het heeft me geen nieuw vak geleerd. De hard skills moet ik nog verwerven. Hockey heeft zeker deuren voor me geopend. Maar zodra die openstaan, is het aan mij om het vervolg te schrijven.

Wat sprak je aan om bij Delen Private Bank aan de slag te gaan?

Ik studeerde communicatiewetenschappen aan de VUB en combineerde mijn studie met hockey, dat grotendeels mijn dagelijkse ritme bepaalde. Ik wist dat er op een dag een nieuw professioneel hoofdstuk zou beginnen, maar had nog geen duidelijk pad of specifiek beroep voor ogen. Sommige werelden waren me wel al vertrouwd, waaronder Delen. Via het hockey had ik de naam en enkele mensen leren kennen. Ik kende de bank dus van een afstand, maar moest nog ontdekken wat erachter schuilging.

Vanaf de eerste gesprekken waren het vooral de mensen die indruk op me maakten. Ik ontmoette open, hartelijke mensen die aandacht hadden voor zowel mijn parcours als wie ik als persoon ben. Al snel merkte ik dat ik me in die omgeving goed voelde. In Nederland werd die eerste indruk bevestigd. Ik ontmoette de mensen die misschien binnenkort mijn collega’s zouden worden en merkte dat ik mezelf al tussen hen zag werken.

Naast dat menselijke aspect was er ook iets anders dat me vertrouwd was: beweging. Een bank die groeit, projecten die vorm krijgen, een omgeving waarin iedereen nog een verschil kan maken. Er gebeurt veel en dat werkt stimulerend. Na jaren van trainingen, wedstrijden en telkens een nieuw doel om naartoe te werken, kan ik me moeilijk voorstellen dat ik in een omgeving zou werken waar alles stilstaat.

Welke plek heb je bij Delen gevonden?

Om daarop te antwoorden, keer ik terug naar het hockey: die van een middenvelder. Iemand die de verbinding maakt tussen verdediging en aanval, opkijkt, het spel leest en instinctief probeert anderen zo goed mogelijk te laten spelen. Bij Delen is het speelveld anders, maar die reflex is nooit ver weg.

In mijn rol als business developer in Nederland leg ik ook verbindingen. Ik bouw nieuwe relaties op en neem de tijd om de achtergrond, plannen en behoeften te begrijpen van de mensen die ik ontmoet. Vervolgens werk ik nauw samen met de private bankers om die relaties verder te verdiepen en op lange termijn te onderhouden. Vooral dat menselijke aspect spreekt me aan.

Ik heb wel moeten wennen aan een heel ander tempo. Bij hockey kan een fout twee seconden later tot een doelpunt leiden. Hier wordt iemand die je vandaag ontmoet misschien pas over een jaar cliënt. Na een sportleven waarin elke actie een onmiddellijke reactie uitlokte en het resultaat bij het laatste fluitsignaal vaststond, leer ik een andere vorm van geduld: het geduld dat nodig is om relaties met de tijd te laten groeien.

Maar wat mijn plek bij Delen misschien het best omschrijft, gaat verder dan mijn functie. In de loop van de maanden begon ik na te denken over hoe ik de opvolging van de verschillende contacten kon vergemakkelijken. Daarom heb ik op eigen initiatief een dashboard gemaakt. Daarin bundel ik wie we moeten terugbellen, de laatste gesprekken, de volgende stappen en nuttige informatie om het volgende contact voor te bereiden. Het is een heel concreet hulpmiddel, dat ik nog altijd aanvul en verder ontwikkel. Ik maak er regelmatig tijd voor vrij om het overzicht te bewaren, de volgende acties te bepalen en ervoor te zorgen dat nuttige informatie gemakkelijk terug te vinden is.

Eigenlijk is het maar een Excelbestand, maar het weerspiegelt vrij goed hoe ik werk. Ik stel mezelf vaak de vraag: hoe kan ik de mensen om me heen helpen groeien? Als de mensen met wie ik samenwerk vooruitgang boeken en ik daaraan heb kunnen bijdragen, is dat ook voor mij een succes. Misschien herken ik daarin nog het meest mijn rol als middenvelder. In het midden staan betekent niet dat je zelf centraal staat, maar dat je je plek vindt door anderen te helpen hun eigen plek ten volle in te nemen.

Wat maakt van een groep talenten een echte ploeg?

Om die vraag te beantwoorden, moeten we terug naar 2015. Shane McLeod was net bondscoach van de Red Lions geworden. Bij onze clubs waren velen van ons leiders, soms spelers rond wie de hele ploeg werd opgebouwd. Tijdens een van zijn eerste bijeenkomsten vatte de Nieuw-Zeelandse coach onze uitdaging samen: “Jullie zijn allemaal sterren. Nu moeten we samen een sterrenbeeld vormen.” Een paar woorden die voor ons alles zouden veranderen.

We zijn toen heel gericht aan de slag gegaan met ieders rol. We brachten onze sterke punten, zwakke punten en verantwoordelijkheden in kaart. Individueel waren we allemaal heel sterk. Maar dat volstond niet. We moesten begrijpen hoe al die sterktes samen konden werken. De uitdaging was dus niet langer om individuele kwaliteiten bij elkaar op te tellen, maar om ze elkaar te laten aanvullen. De automatismen van de anderen begrijpen. Weten wie in de ene situatie het initiatief zou nemen en wie het in een andere zou overnemen. En aanvaarden dat een ploeg soms juist kan winnen doordat iemand ervoor kiest om niet alles zelf te doen. Jaren later zit die uitspraak van Shane McLeod nog altijd in mijn hoofd. Talent samenbrengen is één ding. Het laten samenspelen is iets anders.

Welke les van bij de Red Lions draag je vandaag nog met je mee?

Verrassend genoeg kies ik niet voor een overwinning. In de aanloop naar de Olympische Spelen in Rio spelen we een wedstrijd tegen Engeland. Ik vind dat er een overtreding op mij wordt gemaakt, maar de scheidsrechter fluit niet. De frustratie neemt het over en ik maak een sarcastisch gebaar naar hem. Gele kaart. Uiteindelijk verliezen we. Ik had het daar heel moeilijk mee. Wat vooral aan me knaagt, is niet dat ik een fout heb gemaakt, maar dat ik mijn emoties op de hele ploeg heb laten wegen. Als je fout alleen gevolgen heeft voor jezelf, is dat één ding. Als ze de hele groep kan raken, is dat iets anders.

Na de wedstrijd roept Shane McLeod ons samen. Hij weet dat we fysiek, technisch en tactisch klaar zijn. Zijn bezorgdheid ligt ergens anders: wat zou er gebeuren als iets onder de druk van de Spelen niet volgens plan verliep? We beginnen ons dan voor te bereiden op wat per definitie niet te voorspellen is. Achterstaan bij de rust. Met een speler minder spelen. Een frustrerende scheidsrechtersbeslissing moeten incasseren. In de laatste minuten nog moeten scoren. We hebben ons voorgesteld wat er allemaal mis kon gaan en hoe we daarmee konden omgaan.

Een paar maanden later, in de kwartfinale van de Spelen in Rio, gaan we naar de kleedkamer met een 1-0-achterstand tegen India. Deze keer is de situatie ons vertrouwd. We hebben ze al gespeeld, niet op het veld, maar in ons hoofd. We hadden al over dat scenario nagedacht en wisten wat we moesten doen. De coach hoefde bijna niets meer te zeggen. We hebben de wedstrijd gekeerd. We bereikten de finale en behaalden de eerste zilveren olympische medaille in onze geschiedenis.

Tussen de gele kaart tegen Engeland en die kwartfinale in Rio is er iets veranderd. Een fout die ik zo moeilijk kon aanvaarden, werd het vertrekpunt voor een andere manier om met onverwachte situaties om te gaan. Die reflex is me altijd bijgebleven. Als ik met een onverwachte situatie word geconfronteerd, zet ik eerst de feiten op een rij. Ik maak het onderscheid tussen wat ik zelf in de hand heb en wat buiten mijn controle ligt. Daarna bepaal ik welke volgende stap ik kan zetten. Met de tijd heb ik begrepen dat je onmogelijk alles kunt voorzien. Je kunt niet voorspellen wat er allemaal zal gebeuren. Maar je kunt wel nadenken over hoe je wilt reageren als iets niet volgens plan verloopt.